یا غیــاث المستغیثین

تو سرازیری قبرم انگار.

دهنم رو با پارچه ی سفیدی بستن که من جیغ نزنم از ترس زنده به گور شدن

دست و پاهام ُ انقدر محکم بهم بستن که فکر کنم استخونش ترک برداشته.

چشمامُ به زور بستم که دیگه انقدر گریه نکنم.میترسم همین سویی هم که داره بره.

اما چرا نمی میرم؟

چرا از هجوم این همه ترس خلاص نمیشم؟

هرروز بیشتر حس میکنم ماهیچه های دور قلبم آب میشن و رگ هاش بسته تر. هر روز بیشتر از روز قبل میمیرم

# میگفت که :

یه دور تسبیح تربت بردار و هدیه کن به امام هادی.آروم میشی.

ولی نشدم.دیشب یه گوشه ی هیئت نشستم و برای آوارگی هام زار زدم اما پناهم ندادن.

بی پناهم.

بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است...